KOSOVA

TREGIM I SHKRUAR NGA MEHMET KRAJA, TIRANË 1995

Ishte ditë nëntori dhe në Tiranë prapë do të binte shi. Një shi i panevojshëm, jofunksional. Mbi qytet ishte nderë qielli nxirë dhe i palëvizshëm, me sfond të padepërtueshëm resh. Pamja, me krejt atë përhimësi dhe nxirosje, ngjante me një pikturë diletanti, i cili ende nuk ka arritur të zbulojë esencën e ngjyrës dhe të dritës. 

Nuk dija cila ditë e nëntorit ishte dhe nuk dija ç‘orë bënte. Tashmë isha mësuar me rrjedhën e tyre të njëtrajtshme dhe ato, ditët dhe orët, më ngjanin me një procesion mortor, i cili në radhë të pakëputur shkon të futet në morgun e harresës.

Përtej klubit, ku zakonisht pija kafe dhe lexoja gazetat, shtrihej sheshi i gjerë, me rrugë që hynin dhe dilnin prej tij mospërfillshëm, duke e lënë atë të shtrirë horizontalisht, me një vetmi të turbullt, e të largët e të trishtme. Unë e dija se pas pak, sapo të niste të binte shi, kalimtarët do të iknin prej sheshit, gjerësia e tij do të merrte një zbrazësi të ftohtë dhe atëherë mendoja se sa punë e mërzitshme ishte të qenit një shesh si ky, me atë shtatoren e plumbtë në mes dhe me një njeri që, diku nga një cep, e shikon papërcaktueshëm.

Nga rruga e Durrësit dhe përtej saj, nga pllajat dhe kodrinat që shtriheshin në perëndim dhe përtej tyre, nga deti atje tëhu dhe përtej tij, ndoshta nga një përfytyrim i rrëmujshëm dhe akoma më larg, filloi të frynte një erë e nxituar, duke ngritur në qiellin ngjyrëplumbi një re pluhuri të dendur, gjethe me ndryshk vjeshtor brenda, copa letrash dhe aty-këtu ndonjë gjësend tjetër, që nuk ia dije origjinën. Kalimtarët shpejtonin hapat dhe zërat e fjalët e tyre se ku iknin, ndoshta përtej atij muri akustik që krijonte ushtima e erës, njësoj si pamjet e tyre që shpërbëheshin aq papritmas, si t’i gëlltiste ai peizazhi diletant ose ajo turbullirë mendimesh që m’u stis aq papritmas. Për një çast hetova se në tarracën e klubit nuk kishte më njeri, se sheshi përtej ishte i zbrazët, kurse shiu që filloi të binte rrëmbyeshëm i vendoste pamjet me konture ujore në një akuarel ende të papërfunduar. U ngrita dhe eca rrugës së zbrazët, e cila pa asnjë kthesë, si në tablotë me kuadratet e Moskës, më shpinte deri në dhomën time. Shiu binte me pika të mëdha. Shiu krijonte rrëke dhe gjole në rrugë dhe trotuar. Unë shkelja shkujdesshëm nëpër to dhe shpërbëja në çast reflektimin e dyshimtë të qiellit mbi syprinat e paqëndrueshme. Kjo se si më argëtonte dhe nuk më bëhej vonë që shiu binte me aq rrëmbim dhe që unë lagesha nën rrebeshin e tij.

Në një cep të trotuarit, në kalim e sipër, më ra në sy tek dergjej një copë ca më e madhe gazete, të cilën pale nga e kishte marrë era, e kishte vërtitur nëpër ajër dhe dikur ajo kishte përfunduar aty, e zhubrosur dhe e ngjitur pas një blloku të shtrembër betoni. Shkronjat e mëdha ishin lagur nga shiu dhe ishin bërë më të zeza, dhe uji kishte kaluar mbi to dhe i kishte bërë të qullëta, të rrëshqitshme, të përtejme, si të vendosura në akuarium; dhe njerëzit kishin shkelur mbi të dhe kishin lënë gjurmë të baltës e të ndrydhjes e të shpërbërjes. Më bënë kureshtar katër shkronjat e para, të cilat ende shquheshin mirë. E zura copën e gazetës nga cepi dhe në gishtërinj ndjeva prekjen e saj të butë, të flashkët, gati të pahetueshme. Kosova. Asgjë tjetër nuk shquhej në atë copë letre të qullur. Shkronjat e zeza më shikonin turbullt, si përtej një perde lotësh. E palosa me kujdes letrën e lagur dhe e futa në xhepin e brendshëm të pardesysë. Nga streha e afërt, i lagur njësoj si unë, një i dehur pa atë që bëra dhe një herë qeshi me ca kukurisje të shëmtuara, kurse pastaj, me t’u larguar disa hapa, më shau me zë të lartë.

Mugëtira e asaj dite nëntori në dhomën time kishte hyrë shumë kohë përpara se mbi qytet të zbrazej rrebeshi i shiut. Zura vend te tryeza pranë dritares, ku rrija gjithmonë në orët e gjata të vetmisë. M’u kujtua copa e gazetës në xhepin e pardesysë. E nxora me kujdes dhe e qita përpara mbi tavolinë. Letra ishte bërë më e butë, më e flashkët dhe një rimtësi e turbullt i kishte rënë sipër. Shkronjat e zeza nuk ishin më aty.

Nga gazeta, nxirja e shpërbërë e shkronjave kishte dalë në anën tjetër të dritares dhe atje tej, kah veriu, kishte krijuar atë natë të mërzitshme nëntori.

(Tiranë, 1995)

Lini një Përgjigje

Adresa juaj email s’do të bëhet publike. Fushat e domosdoshme janë shënuar me një *

error: E drejta e autorësisë i përket autorëve! Ju lutemi për mirëkuptim.