APROPOS MEHMET GJEVORI

21, Dhj, 2016 | KULTURA SHQIPTARE

SHKRUAN HAZIR GASHI

Para tre-katër vitesh pyeta në rrjetin social facebook miqt e mi si në mahi, se a e dinte kush se kush ishte Beqir Kastrati? Edhe pse shumicën e miqve i kam bashkqytetar nga Prishtina e shumë edhe moshatar e më të vjetër se unë, prapseprap nuk morra as edhe një përgjigje të vetme!

U befasova dhe qebesa edhe u dëshpërova, por e lash të ikë dëshpërimin pa e ba më të madh se që ishte për mu personalisht!
– Sot kur pashë pamjet e intervistës së vjetër të Jeta Xharës me Mehmet Gjevorin, mu kujtua ky episod dhe ftyra e plakut të kërrusur siq e kam në mendje që nga koha e mësimit në shkollë fillore e të mesme, më dual përpara!

E ndjejë veten të lumtur, me fat e krenar që kam pas mundësinë si fëmi ta njoh pak atë pionier të arsimit shqiptar në Kosovë! Beqir Kastrati ishte një nga 200 mësuesit e famshëm që erdhën në Kosovë me urdhër të Mehdi Frashërit, për të hapur e ndërtuar bazamentin e mësimit dhe shkollimit në gjuhën shqipe!

Një hap i madh e revolucionar për atë kohë, për një popull të zhytur në varfëri e të shtypur kombtarisht në shekuj nga pushtuesi turk e në dekada të tmershme ekzistence nën e nga regjimi serbosllav!

Beqir Kastrati, që ishte shok banke në shkollë i Migjenit tonë të madh, kishte dhe rrezatonte një kulturë, dijeni dhe njerëzi që rrallë herë e kam parë e kam ndie tek njerëzit më pas në jetën time!

Fjalët dhe këshillat dilnin si sheqer nga goja e tij! Ai ishte Bibliotekist gjatë viteve të fundit të punës në shkollën fillore Emin Duraku në Prishtinë dhe më pas poashtu vullnetarisht pa pagesë mmbante Bibliotekën e shkollës së Kulturës (Normale) në Prishtinë!

Mua nuk më ka dhënë mësim, por kam mbajtë kujtimin për te edhe nga fjalët e bijës së tij, Arsimtares së Gjeografisë, Zonjës Lirije Kastrati!

– Po i përmend me mall e respekt këta emra sepse ishin të mëdhenj si njerëz e vigan si mësues! Po i përrmend se kur po i shoh e vërej mësimdhënësit e sotëm po më duken si nxënës të këqinj të klasës së parë fillore! E sot, emri i këtijë pishtari të arsimit shqip në Kosovë, nuk përmendet kund dhe nuk kujtohet as nuk përkujtohet me emër e ndonjë monument historik! Dhe mu këtu qëndron mjerimi dhe tragjedia jonë shoqërore e kombtare! Mu këtu qëndron mizerija jonë kulturore e arsimore! Mu këtu qëndron arsyeja e PISA-s sonë! Mungesa e respektit, mirënjohjes dhe përcjelljes e përhapjes së njohurive mbi të kaluarën tonë na tregon e dëshmon se çfarë njerëzish jemi ne!

Në një shtet me traditë kulture e qytetarie si Franca, edhe personaliteteve negative u ngriten monumente për të u dëshmu gjeneratave të ardhshme të kaluarën e tyre kombtare e në vendin tonë, as pishtarëve të parë të arsimit nuk u ngrehim përmendore, as monumente dhe u harrojmë emrin krejt!

Këta jemi ne! Për fat të keq e për turpin tonë!